امروز یکشنبه 01 آذر 1405

Sunday 22 November 2026

گزارشی از عملکرد دولتهای ایران از سال 1338 لغایت 1397 و مقایسه آن با برخی کشورهای جنوب شرقی آسیا


1401/08/18
کد خبر : 2228070
دسته بندی : ثبت نشده
تعداد بازدید : 16 نفر
دولت های ما رانت را جایی پخش می کنند که اثربخش نیست و از آن بدتر اینکه واضح و صریح هم نمی گویند که در حال توزیع این رانت هستیم. دولت های ما پشت صنعت نیستند، پشت به صنعت هستند. از سال 1338 تا سال 1397 بیش از سه هزار و سیصد میلیارد دلار منابع ارزی داشتیم. ایرانیان همواره به دنبال یافتن خوشایندترین راه حل هستند. بیماری های اقتصاد ایران را به سختی می توان با نسخه های ویژه جوامع توسعه یافته حل کرد، کشورهایی که نرخ رشد اندکی دارند. در ایران به جای آنکه به اصلاحات نهادی بپردازند به دلیل دشواری این اصلاحات، به ساختن سدها، بزرگراه ها و تسهیلات بندری مشغول می شوند چون از نظر فنی ساده هستند. دولت ها به هیچ وجه مایل نیستند عملکردشان را به این شکل به آزمون بگذارند، بنابراین به جای آنکه شاهد دولت فوق العاده با انگیزه و ریسک پذیر و غیرمعمول و کارآفرین باشیم، می بینیم که دولت های اینچنینی به دنبال اجرای پروژه هایی مانند بندرگاه و بزرگراه می روند که معمولا به پروژه های شکست خورده بدل نمی شوند و از آنجا که معمولا حفظ و نگهداری هم نمی شوند می شود آنها را دوباره و چند باره ساخت. دولت ها در ایران با بدهی ایجاد کردن به دنبال اجرای پروژه های اینچنینی هستند بعد هم آن قدر دستشان خالی می شود که می گویند منابع برای اتمام این پروژه ها وجود ندارد. منابع ارزی در اختیار ایران از سال 1338 تا 1397 شمسی سه هزار و سیصد میلیارد دلار بوده است. کره جنوبی با یک پنجم این مقدار به کره امروز تبدیل شد. به غیر از این منابع ارزی که ایران طی این سالها داشته است، 489 میلیارد دلار نیز از منابع خارجی استفاده کرده ایم. ما به هیچ وجه کمبود منابع نداشته ایم اما اتلاف منابع داشته ایم.اتلاف منابع یعنی اینکه در کشور 54 فرودگاه وجود دارد که فقط سه تای آن ها توجیه اقتصادی دارند. همه دولت ها در طول این مدت تصور کرده اند اگر پروژه اجرا کنیم کشور را درست کرده ایم و این یعنی دانش توسعه در دولت های ما وجود نداشته است. ما پیشگام برنامه ریزی در آسیا بوده ایم از سال 1948 میلادی این کار را شروع کرده ایم یعنی پنج سال زودتر از چین، 14 سال زودتر از کره جنوبی و 18 سال زودتر از مالزی. چین اقتصادش شتاب آور است و قدرت بازی دارد، چون با فناوری، محصول فناوری را می سازد و قدرتش را در خدمات نشان می دهد. سهم تجارت ایران از تجارت جهان 0/24 درصد است. ما در سال 1334 تعداد 23 کارخانه تولید روغن نباتی داشتیم و در سال 1338 این تعداد به 48 کارخانه می رسد. ما از همان اول کپی کردیم و بزرگ کردیم و بدون هیچ پیشرفتی صرفا اعداد را بزرگ کردیم. هر ساله صنایع بر پایه تکنولوژی به کار رفته در آنها دسته بندی می شوند. 82 درصد صنایع ما در فناوری های متوسط و پایین قرار دارند. تازه گول آن عدد 18 درصد فناوری متوسط بالا و های تک را نخورید چرا که ما به لحاظ اخلاقی برخی صنایع را طبق تعاریف در همان دسته ای که قرارداد کرده بودیم، قرار دادیم. اما حقیقت این است که برخی از آنها واقعا فناوری متوسط یا بالایی ندارند. برای مثال صنعت ساخت تلویزیون نیز در همین دسته فناوری های بالا قرار دارد. کشور ما 23 کارخانه دارای پروانه بهره برداری تلویزیون دارد یعنی 10 برابر کره. کشور ما 160 شرکت دارویی دارد و 97 خط تولید دارو، اما وقتی نگاه می کنیم می بینیم که چقدر در این بحث واردات وابسته ایم. سوئیس فقط هفت کارخانه تولید دارو دارد. در بررسی برخی از داروها در ایران، متوجه می شوید فقط یک قلم دارو را 27 کارخانه مختلف تولید می کنند. در ایران 52 خودروساز مونتاژ کار وجود دارد. ایران 7 برابر آلمان و ژاپن، 3 برابر آمریکا، 10 برابر فرانسه و 16 برابر کره جنوبی کارخانه تولید خودرو دارد. در سیمان 73 پروانه و 92 پروانه در حال ساخت وجود دارد که در مجموع 165 واحد در حوزه سیمان وجود دارد در صورتی که در کره با 10 واحد چند برابر ما سیمان تولید می کند. در موتور سیکلت 177 پروانه و 33 پروانه در حال ساخت وجود دارد. جمع واحدهای موتور سیکلت در کشورهای اندونزی، تایوان، ترکیه، عربستان، پاکستان، ویتنام، تایلند، چین ، مالزی، هند، بنگلادش، فیلیپین، ژاپن و کره جنوبی 82 واحد است، این یعنی استراتژی وجود ندارد. سپهر امیری نهم شهریور 98 [div]98[/div]

لینک کوتاه :
https://aftabir.com.168-119-213-99.cpanel.site/article/show/2228070
PRINT
شبکه های اجتماعی :
PDF
نظرات
جدیدترین اخبار ها
بروزترین اخبار ها
مطالب مرتبط

مشاهده بیشتر

با معرفی کسب و کار خود در آفتاب در فضای آنلاین آفتابی شوید
همین حالا تماس بگیرید